فیلمی برای تمام فصول


آتشکار دومین اثر سینمایی و توقیفی محسن امیریوسفی است که با دست آویز قراردادن موضوع کنترل جمعیت از طریق وازکتومی به مطرح کردن مسائل روز جامعه می پردازد . و با توجه به این که چند سالی است از ساخت آن می گذرد همچنان به روز است و سوژه آن با این اوضاع و احوال به درد آیندگان نیز خواهد خورد . بنابراین اگر آن را فیلمی برای تمام فصول بنامیم جای دوری نمی رود .

فیلمنامه آتشکارریشه دار واز ساختار منطقی ای برخوردار است . قصه فیلم بر پایه موضوع کنترل جمعیت و پدیده علمی ای بنام وازکتومی است که در این روش به حضور و مشارکت آقایان برای کنترل جمعیت در کنار خانم ها تأکید می شود .

اما قضیه به همین جا ختم نمی شود و نویسنده آتشکار با ظرافت تمام مسائل روز جامعه را به ساختمان قصه اش اضافه می کند و مخاطب را واداربه تفکر می نماید .امیر یوسفی برای اینکه مخاطب را با خود همراه سازد از لوکیشن های متعدد قدیم و جدید استفاده کرده تا به این ترتیب راحت تر فضای تقابل تفکر سنتی و مدرنیته امروزی را به تصویر بکشد و طراحی پلان هایی نظیر دنبال کردن سهراب موتور سوار بوسیله اسب توسط پدر سهراب هوشمندی نویسنده و کارگردان فیلم را می رساند تا پا فشاری تفکر سنتی بر حفظ برخی اصول ومقابله با دنیای امروز را بازبان طنز به خوبی تصویر کند ، اگر چه در روند پیشرفت قصه با زیرکی و شاید با سوءاستفاده از تکنولوژی در انتهای فیلم تفکر سنتی رامغلوب مدرنیسم می کند  و از طرفی با تحمیل کردن کارکتر روحانی ای که با لپ تاب و موبایل عجین و کلا با تکنولوژی امروز آدابته شده به عنوان میانجی نسل امروز و دیروز مهر تأیید به این غلبه کردن بر تفکر سنتی می زند .

امیر یوسفی به همین جا بسنده نمی کند و با تصویر کردن دنیای برزخ و جهنم به گونه ای نگرانی خود از آخر و عاقبت دو گانگی وسردرگمی نسل امروز را مطرح می کند سکانس هایی که با طراحی صحنه خاصش یاد فیلم " شب نشینی در جهنم " و زنده یاد ارحام صدر را در اذهان زنده می کند.

نمادی ترین سکانس ها و پلان های فیلم برای صحه گذاشتن به موضوع سردرگمی نسل امروز بخش جوانی است که کارایی رایانه را فقط در چت کردن می بیند وبا شرایطی که هر بار پیش می آید خود را با آن وفق می دهد یک بار باکراوات هم صحبت دختری آنچنانی می شود و یک بار با یقه سه سانتی جلوی دختری چادری به سخنرانی می پردازد جوانی از نسل امروز که توجهی به اطرافش ندارد و تکلیفش با خودش نیز روشن نیست .امیریوسفی نیز ازاین آب گل آلود ماهی گرفته وهر چند سکانس یک بار این معضل بزرگ را گوشزد می کند .

 آتشکاریک قدم جلوتر از اثر قبلی کارگردان است و شاید اگر دور از هیاهوی جشنواره به تماشای آن بنشینیم بهتر به نقاط ضعف و قوت آن بیاندیشیم . ولی در همین حد ودر یک نگاه جشنواره ای بنظر اگر خوشبینانه به تلنگرهای آن بنگریم اثری قابل تأمل هم برای مدیران کشور و هم برای مخاطب ایرانی است وبا وجود فیلمنامه منسجم وکارگردانی حساب شده آن و همچنین بازی خوب فرخ نژاد وبازی گیری های خوب از نا بازیگران و همچنین زبان طنزفیلم می توان اکران نوروزی خوبی برای آن تصور کرد .